Een bewogen leven

Zeg "Singer/songwriter" en je denkt aan James Taylor. En volkomen terecht, want Taylor wordt door bijna iedere kenner beschouwd als de "vader" van het genre. Met zijn persoonlijke ontboezemingen, gezet op prachtige melodieën en begeleid door sprankelend gitaarspel, heeft James Taylor het genre vanaf zijn eerste elpee uit 1968 vormgegeven. Iedere man (of vrouw) met gitaar is sindsdien schatplichtig aan Taylor.

Net zoals in de 40er en 50er jaren de zoetgevooisde stemmen van Sinatra en Bing Crosby ons weer deden geloven dat er leven was ná de 2e Wereldoorlog, zo gaf James Taylor met zijn introverte, persoonlijke stijl en zijn lieflijke melodieën een stem aan de generatie die toe was aan enige rust en bezinning na de turbulente jaren '60.

Des te verwonderlijker is dan ook, dat Taylor nog steeds volop actief is en absoluut geen uitgerangeerde indruk wekt. Ieder optreden van de man in Carré (hij heeft er sinds 1998 drie keer gestaan) en de Heineken Music Hall wordt bezocht door jong en oud, en iedere keer valt ook weer op hoeveel mensen uit de Nederlandse muziekwereld je er tegenkomt.
Zijn stijl is absoluut niet vernieuwend; dat hoeft bij zulke kwaliteit ook niet natuurlijk. Maar evenzeer kun je vaststellen dat hij ook niet gedateerd klinkt. De man maakt gewoon 40 jaar na zijn debuut nog altijd muziek die er toe doet. Relevante popmuziek dus, met een vriendelijk uiterlijk. En daar is gelukkig nog steeds behoefte aan.

Biografie

Jeugd
James Taylor werd geboren in Boston op 12 maart 1948 als zoon van Dr. Isaac Taylor en zijn vrouw Gertrude. Hij had drie broers, Alex, Livingston en Hugh, en een zusje Kate. Alle vier hebben deze een muzikale carrière gevolgd, en van Livingston Taylor verschijnen nog met regelmaat albums. Als kind studeerde James eerst cello, maar nadat het gezin naar North Carolina was verhuisd, kreeg hij zijn eerste gitaar in 1960.
Op de middelbare school in Massachusetts ontmoette hij Danny ("Kootch") Kortchmar, waarmee hij vanaf 1963 een levenslange vriendschap aanging, en zijn eerste folk-duo startte. Hij verliet voortijdig zijn college toen hij 16 was, en vertrok naar New York. Omdat hij er last kreeg van depressies, liet hij zich opnemen in een psychiatrische kliniek in Massachusetts, waar hij alsnog zijn Middelbare schooldiploma behaalde. Dit verblijf vond later zijn weerslag in een paar prachtige songs, zoals "Knockin' Around The Zoo" van zijn eerste album.
Na zijn genezing startte hij een bandje "The Flying Machine" (*0) met Kortchmar en Joel O'Brien, waarmee hij in 1966 zijn eerste single opnam: 'Brighten Your Night With My Day' / 'Night Owl'. Wegens gebrek aan succes werd de band weer opgeheven in 1967.

Eerste elpee
In 1968 was James -zoals dat ging in die tijd- verslaafd aan heroïne, en hij poogde daar vanaf te komen door te vertrekken naar London. Daar ontmoette hij Peter Asher (voormalig lid van het duo "Peter and Gordon"), die toen net was gaan werken voor het Apple-label van de Beatles. Ook met Asher ontstond direct een vriendschap voor het leven. Nog in '68 verscheen op Apple zijn eerste solo-album 'James Taylor' (*1), volgens schrijver dezes een meesterwerkje. Een van de allermooiste songs van Taylor, 'Something in the Way She Moves' is afkomstig van dit album. Helaas kreeg het album op dat moment weinig aandacht, en het gebrek aan succes hielp James dan ook niet van zijn verslaving af. Hij keerde teleurgesteld terug naar Massachusetts, waar hij zich liet opnemen in een ontwenningskliniek. Een nieuwe tegenslag was het motorongeluk dat hij kreeg kort na zijn ontslag uit de kliniek: hij brak zijn beide handen en was opnieuw enkele maanden uit de running.

Eerste successen bij Warner
Zijn Apple-contract werd beëindigd en Taylor ging een jarenlange verbinding aan met Warner Bros. Zijn tweede album 'Sweet Baby James' (*2) verscheen er begin 1970, en de succesvolle single "Fire and Rain" (nog altijd een concert-favoriet), waarin hij zijn ervaringen in de klinieken verwerkte, bracht James eindelijk de verdiende erkenning. Elpee en single bereikten beide een nummer-1-positie in de USA in oktober 1970. Daardoor kwam er gelukkig ook weer belangstelling voor zijn Apple-album, waarvan 'Carolina on My Mind' alsnog een tweede hitsingle werd. Zelfs zijn oudere demo-opnamen met The Flying Machine werden toen uitgebracht (*0). In maart 1971 verscheen Taylor's hoofd op de cover van Time Magazine, als grondlegger van de Singer /Songwriter-hausse die op dat moment gaande was.

Covers
Naast een mislukte acteerpoging in de geflopte film 'Two-Lane Blacktop' (*2a) (deze film is in 2007 alsnog op dvd verschenen in Nederland!) verscheen in 1971 het album 'Mud Slide Slim and the Blue Horizon' (*3), waarvan de single 'You've Got a Friend' (geschreven door Carole King) ook in Nederland een bescheiden hit werd. Taylor won er dat jaar een Grammy mee. Deze hit werd de eerste van een serie "hits van anderen": op de een of andere manier heeft Taylor altijd meer hitsuccessen gehad met covers dan met zijn eigen materiaal. Naast 'You've Got a Friend' waren dat bijvoorbeeld 'How Sweet It Is (To Be Loved By You)' van Holland Dozier and Holland, 'Handy Man' van Otis Blackwell en 'Up On the Roof' van Goffin en King. Daarnaast had hij in Nederland bescheiden hitsuccessen met twee duetten: 'What a Wonderful World' (samen met Art Garfunkel en Paul Simon, maar geschreven door Sam Cooke) en 'Her Town Too', een duet met J. D. Souther.

In het daaropvolgende jaar verscheen 'One Man Dog' (*4) waarvan de hit 'Don't Let Me Be Lonely Tonight' afkomstig was. James trouwde dat jaar met zangeres Carly Simon, en in 1974 kwam van hen samen het duet 'Mockingbird' uit, ook weer een cover overigens. Na 'Walking Man' (*5, 1974), 'Gorilla' (*6) uit 1975 en 'In the Pocket' (*7) uit 1976 (met single 'Shower the People') beëindigde Taylor zijn relatie met Warner met het album "Greatest Hits" (*8), dat tot de dag van vandaag meer dan elf miljoen keer over de toonbank gegaan is.

Columbia Records
Zijn eerste album op Columbia, eenvoudig 'JT' (*9) genaamd, verscheen in 1977 en leverde weer een cover-hit: 'Handy Man'. Ook 'Your Smiling Face' was een hit van dat album. (Vanwege de voortdurende modulaties in dat nummer is het altijd weer een grappige tour-song, omdat Taylor steeds zijn capo moet verzetten bij ieder couplet). Hij kreeg er in 1978 weer een Grammy voor.

Geflopte musical
In 1978 schreef Taylor een aantal songs voor de Broadway-musical 'Working' (*10), maar de musical flopte enorm. Op het Live-dubbelalbum is de song 'Millworker' terug te vinden, afkomstig van dit project. Gelukkig had de man weer meer succes met het 1979 album 'Flag' (*11), dat platina werd in de USA. In dat jaar trad James ook op tijdens het befaamde "No Nukes"-festival in Madison Square Garden, waarvan later een driedubbel-album en een gefilmd verslag (*12) verschenen.

Op tournee
Vanaf 1980 begon Taylor aan een serie concert-tournees waarmee hij sindsdien eigenlijk nooit meer gestopt is. In 1981 verscheen het album 'Dad Loves His Work' (*13), waarvan de genoemde single 'Her Town Too' Taylor's tweede zelfgeschreven Amerikaans hitsucces werd. In 1983 kwam er een scheiding tussen JT en Carly Simon, wat -zoals gebruikelijk bij Taylor- weer prachtig materiaal opleverde voor een van zijn allermooiste albums: 'That's Why I'm Here' (*14) uit 1985. In datzelfde jaar verscheen overigens ook de weerslag van een optreden in Rio de Janeiro, 'Live in Rio'. Een gewild collector's item, omdat het enkel in Brazilië verscheen. In december '85 trouwde hij met Kathryn Walker, maar een maand later zat ze alweer alleen thuis omdat hij weer op tournee ging.

Op Columbia verschenen vervolgens de albums 'Never Die Young' (*15, in 1988) en 'New Moon Shine' (*16, in 1991). Tussendoor tourde hij regelmatig. Een mooie weergave van zijn indrukwekkende live optredens vormt het dubbelalbum 'Live' (*17) uit 1993. Dit album is de absolute favoriet van uw redacteur; het "mee naar een onbewoond eiland-album". Het album haalde dan ook al in enkele maanden de platina-status, waarna Columbia er ook nog een enkel-disc versie (*18) van uitbracht.

Weer gescheiden
Ook het huwelijk met Kathryn hield geen stand (1996), maar opnieuw verscheen kort na de scheiding een pracht-album: 'Hourglass' (*19, '97). Taylor won er in '98 weer een Grammy mee. Ook was het album aanleiding voor het fameuze tijdschrift "Billboard" om de hoogste onderscheiding die ze kennen aan hem uit te reiken: de "Century Award". Nog in '98 verscheen zijn eerste live DVD 'Live at the Beacon Theater' (*20). Ook in ons land trad hij dat jaar met zijn complete band op: in Carré, op 9 maart 1998. Ruim een jaar later deed hij dat nog eens dunnetjes over, maar dan in een flink uitgedunde bezetting.

Nog meer awards
Omdat zijn Warner album 'Greatest Hits' inmiddels de 10 miljoen stuks bereikte, kreeg Taylor in 2000 de 'Diamond Award' van de Amerikaanse platenindustrie (RIAA). Daarnaast werd hij in datzelfde jaar 'bijgezet' in zowel de "Rock 'n' Roll Hall of Fame" als in de "Songwriter's Hall of Fame". Bij Columbia verscheen een 2e compilatie: 'Greatest Hits 2 - 1977-1997' (*21). Ook verscheen er weer een DVD: 'Pull Over' (*22), een weerslag van zijn gelijknamige Amerikaanse tournee.
In 2002 heeft Taylor in de USA enkele optredens gegeven waarbij hij begeleid werd door een symfonieorkest. Helaas heeft dit geen vervolg gekregen en er bestaan voor zover bekend ook geen opnamen van.

Ook in 2002 verscheen het album 'October Road' (*23), waar de fans toen 5 jaar op hadden moeten wachten. Gelukkig voor de Nederlandse fans was dat album ook weer aanleiding voor een Europese tournee, die hem op 9 september 2002 opnieuw naar Carré bracht. Ook de Heineken Music Hall had James enige tijd later te gast: hij trad er op 2 april 2003 op. In datzelfde jaar bracht Sony een album uit waar zowel zijn "grootste hits" uit de Warner-periode op staan, als ook de hoogtepunten uit zijn Columbia-carrière: 'The Best of James Taylor' (*24). Sindsdien is er eind 2004 van Taylor nog een Kerst-album verschenen onder de verrassende titel 'A Christmas Album' (*25). Opnieuw een soort Collector's item, omdat het enkel verscheen via de Amerikaanse winkelketen Hallmark. Sinds december 2006 is dit album in Amerika ook gewoon te verkrijgen met een andere hoes en titel: 'James Taylor at Christmas'. (*26)

In november 2007 verscheen de live-CD "One Man Band" (*27), de weergave van de gelijknamige Amerikaanse tournee uit 2007. De prachtige CD (met bijgevoegde DVD) is opgenomen in het mooie 'Colonial Theater" in Pittsfield, Massachussets.

Omdat Taylor aan talloze albums van vrienden en collega's heeft meegewerkt, is het ondoenlijk om hier op dàt punt volledig te zijn. Ik wil er dan ook slechts ééntje uitlichten: "Faust" (*28) van Randy Newman. Deze musical die in 1995 kortstondig gedraaid heeft in Amerika, gaf James Taylor eindelijk de plek die hij altijd al verdiende. Hij mocht er namelijk God zelf in spelen en zingen. In zijn eigen woorden:

"I said I was daunted by the prospect of playing God, and Randy allowed as how this particular God was not a very demanding role. I think his direction said that this was like a Bing Crosby or Arnold Palmer kind of golf-playing white guy, a little bit full of himself. Like one of Van Johnson's roles."

Hij bevond er zich overigens in goed gezelschap: andere rollen waren voor Newman zelf, Don Henley, Elton John, Linda Ronstadt en Bonnie Raitt. Een héél bijzonder album!

Op 6 februari 2006 werd er in Los Angeles een bijzonder "tribute-diner" gehouden, waarbij een stoet artiesten een eerbetoon bracht aan James Taylor, vanwege zijn niet aflatende steun aan goede doelen op het gebied van muziek, de milieubeweging en de armenzorg. Onder meer de Dixie Chicks, Paul Simon, India.Arie, Jackson Browne, David Crosby, Bonnie Raitt, Dr. John, Carole King, Alison Krauss, Taj Mahal en Randy Newman traden er op om James te eren als "2006 MusiCares Person". Taylor zelf trad in september 2005 nog op tijdens het benefietconcert voor de slachtoffers van de orkaan 'Katrina'.

Heden
De Amerikaanse fans konden in 2007 naar zijn optredens tijdens de "One Man Band Tour" die hij verrassenderwijs niet helemaal in zijn eentje deed, maar samen met toetsenman Larry Goldings. Van deze tour is inmiddels de cd-dvd/weergave "One Man Band" (*27) is verschenen.
Vanaf eind maart 2008 toerde James Taylor gelukkig ook weer door Europa in deze
2-mans "One Man Band"-setting. Op 3 en 5 april deed hij daarbij resp. het Paleis Voor Schone Kunsten in Brussel en de Heineken Music Hall in Amsterdam aan. (zie de foto's)

Mijn persoonlijke favorieten op dit ietwat meer country-achtig getinte album zijn in ieder geval "Wichita Lineman" (van countryman Jimmy Webb) en "Seminole Wind" (John Anderson) met prachtige achtergrond-vocalen van Arnold McCuller.

De volledige tracklist is als volgt:

1. It's Growing (William Robinson, Jr.-Warren Moore)
2. (I'm A) Road Runner (Edward Holland, Jr.-Lamont Dozier-Brian Holland)
3. Wichita Lineman (Jimmy Webb)
4. Why Baby Why (Darrell Edwards-George Jones)
5. Some Days You Gotta Dance (Troy Johnson-Marshall Morgan)
6. Seminole Wind (John Anderson)
7. Suzanne (Leonard Cohen)
8. Hound Dog (Jerry Leiber-Mike Stoller)
9. Sadie (Joseph Jefferson-Charles Simmons-Bruce Hawes)
10. On Broadway (Jerry Leiber-Mike Stoller-Cynthia Weil-Barry Mann)
11. Summertime Blues (Eddie Cochran-Jerry Capehart)
12. Not Fade Away (Norman Petty-Buddy Holly)

"Hear Music" is overigens het platenlabel van koffieketen Starbucks, waarop de laatste jaren al een paar prachtige albums zijn verschenen van Joni Mitchell, JT en Paul McCartney.